Mürde insanların hâmus neşidesi
Bu işittiğin yalnızca zulmetin sesi .
Gökteki yıldızlar yalnız ve parlak
Bazı geceler bakarım ağlayarak.
Ruhum gökteki kamer gibi sessiz
Ah bu acılar ki konuşmuyor dilsiz .
Arkadaşlık eder mi insan ölüme ?
Ölüm soğukluğu değiyor tenime .
Ölüm hiç bakar mı gözünün yaşına ?
Derin sessizlik çöküyor yanı başıma .
Ruhum makbere akarken yavaş yavaş
Edinemedim ne bir dost ne de arkadaş .
Yalnız ben ve yalnızlık neşidesi .
Bu işittiğin ruhumun nâlân sesi .
-Necmi Sefa Vural